من که تکلیفم روشن است، یعنی اگر همین رئیس‌جمهور فعلی بشود رئیس‌جمهور آینده، یک‌ گزینه بیشتر ندارم: این‌که جامعه‌شناسی را سمبل کرده و نکرده ول کنم بروم یک ده‌کوره‌ای خارج از این‌جا دکترای علوم سیاسی بخوانم. البته قبول دارم که این گزینه احتمالا بهینه‌ترین استفاده از این چهار سال زمان مرده نیست اما چه می‌شود کرد، برای انتخاب بهترین گزینه یا باید دو سه سالی بزرگ‌تر می‌بودم یا لااقل دو سه‌سالی زودتر ازدواج کرده بودم تا آن‌قدر در زندگی با دیگری جاافتاده باشم که مطمئن شوم می‌توانم خودم و بچه و مخلفاتش را یک‌جا جمع کنم. راستش از شما چه پنهان، کمی هم حسودی‌ام می‌شود به این دوستان سی‌ساله‌‌‌ی متاهلی که قصد بچه‌دار شدن دارند و عدل یک چنین فرصت طلایی‌ هم جلوی روی‌شان است، چهارسال زمان مرده‌ای که به‌گمانم صرف هیچ چیز نمی‌شود کرد مگر کنج خانه نشستن و از آب‌وگل درآوردن یک بچه و ...از سر گذراندن بی‌حسرت یکی از طاقت‌فرساترین پیچ‌وخم‌های زندگی.